Op 8 november organiseerden we het symposium "Samenleven doe je zo!"
Hieronder volgen twee verslagen.

Een korte weergave van de verschillende inleidingen

Samenleven doe je zo! Dat was de titel van het symposium op donderdag 8 november in de Dorpskerk in Hoogvliet. De Protestantse Gemeente te Hoogvliet had verschillende sprekers uitgenodigd, die haar voor het meedoen in de samenleving de weg zouden kunnen wijzen.

Te lang hebben de kerken zich afzijdig gehouden van de samenleving. De vanzelfsprekende rol van de kerken is sinds enkele tientallen jaren voorbij en erg veel nieuwe aanzetten zijn er niet geweest. Dat mag dan voortkomen uit bescheidenheid, het zet niet veel zoden aan de dijk. Zo schetste Robert Wilschut, protestants predikant in Hoogvliet, de huidige situatie. Om hierin verandering te brengen zoekt de kerk naar mogelijkheden om weer aanwezig te zijn in de buurten en wijken van Hoogvliet.
Aan de voorzitter van het dagelijks bestuur van de deelgemeente, Kees van Pelt, was de vraag voorgelegd wat hij als burgerlijk bestuurder van de kerk verwacht. Hij noemde een aantal terreinen waar hij de kerk niet zou willen missen: waar het gaat om sociaal isolement, om problematiek rond jongeren en om armoedebestrijding. Hij besloot met de wens dat de kerk deel zou uitmaken van de keten in de aanpak van probleemjongeren: signaleer het, wanneer gezinnen in de fout dreigen te gaan, en doe er ook iets mee.
Driss Fatnassi, voorzitter van de Marokkaanse Vereniging El Hilaal, vertelde hoe deze vereniging haar rol in de samenleving invult. De aandacht in Nederland voor de islam was vroeger vooral gericht op Indonesië. Door de aanslagen in het begin van deze eeuw is het debat opgelaaid met een heel ander accent: westerlingen vrezen 'de moslims'. Moslims hebben het moeilijker door dit vooroordeel. De vereniging is daardoor in de eerste plaats de plek waar mensen thuis kunnen komen: 'hier word ik tenminste geaccepteerd, hier hoef ik niet steeds uit te leggen dat ik net zo tegen terrorisme ben als andere Nederlanders'. Van daaruit kunnen ook moslims in Nederland hun rol in de samenleving op zich nemen, doet de vereniging mee aan het Opzoomeren en staan de deuren open voor alle buren. Daarnaast zou het goed zijn wanneer de islam een rol gaat spelen in het morele debat. Ook de kerk moet dat debat niet uit de weg gaan.
Shirley Blanken, werkzaam binnen de Rooms Katholieke parochie in Hoogvliet, en dan vooral voor de groep Antillianen, vertelde over haar werk. Als leerkracht op een openbare basisschool merkt ze dat er grote openheid is voor de vele verschillende achtergronden van de kinderen. Iedereen mag er zijn, dat wordt steeds beter, en dat doet haar goed. In de RK-parochie zijn nu veel Antillianen actief. "Er zijn 90 vormelingen (zeg maar even: aspirant-leden); van hen is er één blank". Vanuit de kerk krijgen de gezinnen veel ondersteuning om hun weg in de samenleving te vinden.
Herman IJzerman, buurtpredikant in Rotterdam, vertelt hoe het Pastoraat Oude Wijken al meer dan 40 jaar 'vanaf de straat' kijkt en door die blikrichting de dingen in de samenleving anders ziet. In dit kerkelijk buurthuiswerk zag men daardoor al vroeg de kloof tussen de dagelijkse strijd van de arbeiders om te overleven, en datgene waar het in de kerk over ging. Die afstand was groot en werd alleen maar groter. Zijn waarneming is dat de kerken nog altijd niet geïnteresseerd zijn in mensen in achterstandssituaties, terwijl dat best anders zou kunnen. Maar als de kerk werkelijk anders wil dan zal ze moeten kiezen; deelnemen aan de samenleving levert veel op, maar kost wel wat.

In het forumgesprek deden alle aanwezigen mee. Zo merkte iemand op dat de kerk in Hoogvliet zich al lang bezighoudt met activiteiten in de buurt. Het Diaconaal Trefpunt is hier al meer dan 15 jaar actief. Juist in de wijken waar de mensen de meeste zorgen hebben rond hun woonomgeving is de kerk aanwezig ter ondersteuning van de buurtbewoners.
De wens van Van Pelt, die hij ook naar andere terreinen vertaalde, bracht het meeste gesprek met zich mee. Voorbeelden van grote verdeeldheid, waarmee we in onze samenleving nu eenmaal ook te maken hebben, werden afgewisseld met wat er mogelijk is.

De kerk in Hoogvliet kan haar voordeel doen met dit symposium. Een aantal gesprekspartners heeft zich op deze avond aangediend. Er zijn mogelijkheden genoeg: samenleven doe je zo!
artikel verschenen in Weekblad Hoogvliet, 14 november 2007


Een reactie op het symposium

Een nieuw jaar, een nieuw geluid...

Op het eerste gezicht hebben de bijeenkomst van 8 november in De Aanbouw over 'Samenleven doe je zo!' en het begin van het kerkelijk jaar, op de eerste zondag van de Advent, weinig met elkaar maken. Ik zal proberen duidelijk te maken hoe ik die 'koppeling' toch heb gemaakt.
Bij het begin van een nieuwjaar denk ik automatisch aan nieuwe plannen, aan nieuwe mogelijkheden die we als kerken hebben in dit nieuwe jaar. En dat geldt natuurlijk speciaal voor de PKN die in het afgelopen jaar veel aandacht heeft besteed aan het eenwordingsproces en nu de handen meer vrij heeft voor andere taken. Als gezamenlijke kerken krijgen we nu meer tijd 'naar buiten' te kijken. Het symposium 'Samenleven doe je zo!' bracht een keur aan nieuwe mogelijkheden die wij als kerken hebben. Die bijeenkomst was dan ook een schot in de roos!
Als christenen, die waarschijnlijk meer dan anderen nadenken over de zin en de richting van ons leven, hebben we ook speciale Oven waarmee we de maatschappij om ons heen van dienst kunnen zijn.
Zo noemde de voorzitter van het dagelijks bestuur van de deelgemeente, Kees van Pelt, diverse taken waarvoor zij zich gesteld ziet en waar wij, als christenen een goede bijdrage aan zouden kunnen leveren. Mij vielen daarbij twee onderwerpen op.
Ten eerste: opvoeding. Kees van Pelt benadrukte hoe belangrijk het is, dat we onze kinderen de echte waarden van het leven bijbrengen. Met onze kinderen in gesprek zijn over die waarden. Als ouders, die kinderen hebben op de basisschool of de middelbare school, kunnen we ook onze stem laten horen, zodat die waarden ook op school de nodige aandacht krijgen.
Ten tweede: sociaal isolement. Meer en meer dreigen ouderen en mensen die niet zo snel meer mee kunnen, te worden vergeten. Ik hoorde onlangs, dat drie procent van de 65+Pers in de gemeente Rotterdam ernstig vereenzaamd is. Wij als christenen, die open ogen willen hebben naar de maatschappij, zouden die mensen moeten kunnen 'vinden' in onze omgeving. En als we ze ontdekt hebben, kunnen we hen misschien of zelf benaderen of anders een signaal afgeven naar de diaconie of naar het Diaconaal Trefpunt. Zo hoorde ik laatst van een van de ouderen: "Ik krijg alles om in leven te blijven, maar ik zou liever dood zijn, zo eenzaam ben ik!"
Ik hoorde ook een heel ander geluid van een mevrouw, een 80+er, die zei: "Elke keer als er een kerkblad uitkomt, kijk ik wie ik nou eens een pleziertje kan doen met een kaartje. En als ik zo snel niemand vind, dan schrijf ik een kaartje naar iemand die onlangs weduwe of weduwnaar is geworden. Als ik dat gedaan heb, voel ik mezelf ook minder eenzaam."
In de bijdrage van Driss Fatnissi, voorzitter van de Marokkaanse Islamitische Vereniging El Hilaaal, viel me op hoe de leden van die vereniging eropuit zijn contacten te leggen met de autochtone gemeenschap om hen heen. Hoe ze bij gelegenheid van de Ramadan mensen uit de omgeving van de moskee uitnodigen om samen met hen 'de Vasten te breken'.
Ik denk dat ze heel blij zijn als christelijke verenigingen laten weten, dat ze graag een keer bij hen op bezoek willen komen. Samen in gesprek raken over ons geloof of samen nadenken over ons samenleven in Hoogvliet. Ik hoorde hoe Nederlandse dames in het Dude Westen gespreksgroepen vormen met vrouwen uit Turkije, de Nederlandse Antillen, Marokko en andere landen. Samen wisselen van gedachten over heel concrete opvoedingsproblemen. Hoe voorkom ik dat mijn kind een drop out wordt? Hoe leer ik mijn kinderen dat ze geen 'rotzooi' maken op straat? Ofschoon het aantal belangstellende die avond gering was, wil ik toch de organisatoren van die avond feliciteren met dit initiatief. We hebben ons die avond door mensen 'van buiten' laten vertellen waar voor ons als christenen goede mogelijkheden liggen om een waardevolle bijdrage te leveren aan onze maatschappij.
Heel hoopgevend vond ik met name, dat de voorzitter van de kerkenraad, Ton van Schie, niet alleen de sprekers en aanwezigen bedankte voor hun inbreng. Hij sprak ook duidelijk uit, dat er in het komende overleg binnen de kerkenraad aandacht zal worden besteed aan hetgeen op deze avond naar voren is gebracht.
We zullen er dus nog meer van horen!!! Maar nog mooier: we kunnen nu al, in het nieuwe kerkelijk jaar, beginnen om 'anders' samen te leven met mensen om ons heen.

Ben van Dam
artikel verschenen in Kerkblad Hoogvliet nr 22, november 2007

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Copyright voor de hele site: internetwerkgroep Protestantse Gemeente Hoogvliet. Bij foto's staat -indien bekend- wie de maker of copyrighthouder is. Voor de inhoud van sites waarnaar verwezen wordt (door links of anderszins) kunnen wij uiteraard geen verantwoordelijkheid nemen. Mocht U op deze site materiaal aantreffen waarvan U het copyright heeft, wilt U zich dan in verbinding stellen met de webbeheerder