" Voor elk wat wils "


De eerste zondag van september was er een gezamenlijke kerkdienst in Breede Vliet.

Onze vieringen worden bezocht door een groep mensen met een diverse achtergrond.
Katholieke bewoners, bewoners met een protestantse achtergrond, rustzoekers en toevallige bezoekers.
Soms is er familie bij, vertrouwd met de kerkgang, maar soms schuift er ook iemand aan voor wie het kerkbezoek iets is van lang geleden.
De orde van dienst is daarom laagdrempelig, zodat iedere bezoeker zich er thuis mag voelen.
Een beetje "voor elk wat wils".

Misschien komt deze uitdrukking u een beetje oneerbiedig over. Alsof het geloof een grote snelkookpan is. In alle willekeur doen we verschillende ingrediënten erin , waarna er vanzelf een lekker soepje uitkomt, met de smaak die u wenst. Maar niets is minder waar.
De betekenis van het woord 'willekeur' helpt mij u dat iets verder uit te leggen.

Ik neem u een stukje mee in onze orde van dienst. Omdat de zon in volle glorie scheen,
koos ik voor een verfrissend thema 'water'.

Bij aanvang van de viering luisterden we naar het gedicht van Toon Hermans, op muziek
uitgevoerd door IzalineCallister.

Ik wil luisteren naar mijn zwijgen,
daarna zal ik verder gaan
en de zee, ik weet het zeker,
zal mijn zwijgen wel verstaan.

De dichter ervoer het luisterende oor van de zee. Hoe helend kan het zijn om langs de vloedlijn te lopen en je woorden, gedachten en zwijgen mee te geven aan de zee.
Wanneer u geen strandmens bent, kunt u natuurlijk ook hier het ruisen van de bomen invullen. Of wanneer u niet (meer) in de gelegenheid bent eropuit te gaan, kan het strelen van de wind door uw haar op het balkon, u een zuchtje verlichting geven.

Zelf geloof ik dat in het overweldigende breken van de golven God zich laat vinden, Hij mij hoort en mijn verdriet, vragen en twijfels opneemt in het water.
Zo kan en mag een ieder zelf betekenis geven, aan deze prachtige woorden.

Is dat willekeur? Misschien wel. Willekeur wordt omschreven als een keuze maken die niet verklaarbaar is op grond van logica, regels en afspraken. Veel van wat ons in het leven overkomt is zeker niet verklaarbaar. Het roept de grote 'waarom'-vragen op, die geen direct antwoord kennen.

Met de bewoners van het verpleeghuis zoek ik daarom altijd weer naar een weg om verder te gaan. We vragen ons af, wat op dit moment betekenis geeft aan het leven. Zo worden woorden, muziek en afbeeldingen aansprekelijk op de eigen manier.
We zongen ook enkele coupletten van psalm 42. In dit lied vergelijkt de dichter zijn gemoed met dat van een vermoeid hert. Het uitgeputte dier verlangt naar het water. Jezus vergelijkt zichzelf met een bron van levend water. Wij mogen, vanuit ons geloof, ons daaraan laven.

Een bewoner herkende het gevoel van dorst hebben. Ik mocht een glas koud water inschenken. Dat gaf verkoeling en rust. De dichter van de psalm maakte gebruik van beeldende vergelijkingen, wij doen dat nog steeds. Deze bewoner kon na het drinken van het water er weer even tegen. Dat is ook waar ik op hoop en op vertrouw, dat we na de kerkdienst, allen op de eigen wijze, weer even ertegen kunnen.

Marijke Verzendaal
Geestelijk verzorger