Alles gekregen

Vandaag hebben we het Zanguurtje op de gesloten verpleeghuisafdeling.

Dat is altijd een mooi moment waar van alles gebeurt. Zingen en muziek geeft leven in de brouwerij, het verbindt en geeft ademruimte.
Slapende en dommelende bewoners worden vaak weer wakker. Anderen blijven in dromenland. Vrijwilligers helpen met het vinden van de liederen in de bundel en wijzen de regels aan voor wie snel de tekst uit het oog verliest.

Sommige bewoners van een andere huiskamer moeten nog opgehaald worden. "Gaat u vandaag ook meezingen?" vraag ik aan mevrouw Speksnijder*. "Ik ben vandaag lui" krijg ik als antwoord. De aanwezige verzorgende maakt daarop de opmerking: "u bent elke dag lui, mevrouw Speksnijder, zou u toch niet meegaan?!" De onderuitgezakte vrouw lacht hartelijk, maar ze komt niet in beweging.
Laat ik er maar een schep bovenop doen denk ik bij mijzelf en zeg: "u bent een echte luie donder, mevrouw Speksnijder!". " Ik kom er al aan, ik kom er aan," zegt mevrouw Speksnijder lachend en ze loopt vrolijk met haar rollator met mij mee.
Ik weet dat als mevrouw Speksnijder eenmaal bij het zingen is, ze de tijd van haar leven heeft. Het doel heiligt alle middelen, toch?

De huiskamer zit ondertussen al lekker vol en de bewoners hebben een kop koffie of thee gekregen. Een partner van een bewoner, die zijn vrouw elke dag trouw bezoekt, is vandaag 93 jaar oud geworden. Hij zegt met tranen in zijn ogen dat hij 40 jaar lang voor zijn zieke vrouw heeft gezorgd, maar dat hij het helaas niet meer kon volhouden.
Ik spreek een aantal meelevende woorden uit en we zingen vervolgens voor hem een verjaardaglied. Ontroerd luistert hij er naar.

Mevrouw Van Kersteren pakt mijn hand vast en brengt deze naar haar wang en streelt haar wang ermee. Ze kijkt gelukkig. Een kleine zachte aanraking doet wonderen denk ik bij mijzelf. We zingen samen het mooie lied: "Houd gij mijn handen beide met kracht omvat". Ondertussen houd ik de hand van mevrouw Van Kersteren vast. Ja, we kunnen God de Vader vragen om onze handen vast te houden, maar wij mogen ook op een liefdevolle manier concreet zijn handen zijn. Heel eenvoudig. We zingen nog een "gouwe ouwe":
"Tel je zegeningen één voor één, tel ze allen en vergeet er geen".

"Kunt u vertellen welke zegeningen u heeft ontvangen", vraag ik aan de bewoners. Mevrouw Van Kersteren, die mijn hand weer heeft vastgepakt, zegt stralend: "Alles heb ik van God gekregen!"

Deze kleine oude vrouw met een zeer slecht werkend geheugen spreekt een waarheid uit als een koe. Het hele leven is ten diepste een Geschenk van God de Vader.
Een heel mooi Geschenk.

Egbert Bos, geestelijk verzorger
* Namen bewoners zijn fictief.