Bidden zoals we het gewoonlijk (nog) niet doen....

Protestanten zullen bij bidden waarschijnlijk snel denken aan het kinderliedje dat ze
's avonds voor het slapen gaan zongen:''

"Ik ga slapen ik ben moe, doe mijn beide oogjes toe. Here, houdt ook deze nacht over mij getrouw de wacht. Amen."
Katholieken denken misschien terug aan de rozenkrans die in veel gezinnen 's avonds werd gebeden. Of aan het morgen gebed: "Mijn Heer en mijn God ik kniel voor u neer en ik aanbid uw opperste majesteit ..."
We kennen in beide kerken het bidden voor en het danken na het eten.

Toch zijn er naast deze vaste gebeden nog heel speciale, soms woordloze gebeden.
Mij : "overkwam" dat min of meer toen ik zaterdag 28 september het nieuw gebouwde Naturalis bezocht. Ik stond echt verWONDERd van de soorten dieren die daar ten toon zijn gesteld: van piepkleine, kleurige vogeltjes tot majestueuze roofvogels; heel kleine muisjes en echt huizenhoge dinosaurussen met staarten van wel vier meter of langer. Toen ik even stil zat en dat tot me door liet dringen, bad ik woordeloos: "God, hoe wonderlijk en veelvormig is uw schepping!" >br> Ik las recentelijk dat mensen die voor het eerst de indrukwekkende Grand Canyon in de Verenigde Staten zien, spontaan op hun knieën gaan en God danken dat ze dit wonder van de natuur mogen aanschouwen.

Misschien is het u zelf ook wel eens overkomen, dat u - hetzij op een berg, of aan de zee of ergens op een bijzondere plaats in de natuur - diep getroffen werd door de intense schoonheid van de Schepping. Op een dergelijke bijzondere plaats vangen we - al is het maar even - een glimp op van Gods aanwezigheid in de schepping. Al spreken we dan geen apart gebed met woorden uit, dan is dat mijns inziens toch een moment van Gods ontmoeting en een ogenblik van God-verbondenheid.
Het kan ook zijn dat u, wanneer u letterlijk gebúkt gaat onder zorgen, iemand ontmoet die naar u luistert, echt uw zorgen deelt en dat er door dat gesprek opnieuw licht komt in uw leven. Als u daar later aan terugdenkt, dan kan er opnieuw een geluksgevoel in u opkomen en woordeloos "zegt" u: "God wat ben ik blij dat die man of vrouw 'zomaar' op mijn pad kwam."

Het kan nog gewoner of alledaagser: dat we 's avonds voor het slapen gaan even de afgelopen dag de revue laten passeren en ons proberen te focussen op de mooie en bijzondere momenten. Ook dan kunnen we ervaren:"Dat fijne en mooie moment heb ik gekrégen." Die dankbaarheid is ook een woordeloos moment van Gods verbondenheid: is een gebed.

Ik moest in dit verband denken aan de joodse filosofe en schrijfster
Etty Hillesum (foto).
Drie weken voordat ze werd afgevoerd naar het vernietigingskamp Auschwitz, schreef ze in haar dagboek: "Je hebt me zo rijk gemaakt, mijn God, één grote samenspraak."
Wanneer ik sta in een hoekje van het kamp, mijn voeten geplant op jouw aarde, het gezicht verheven naar jouw hemel, dan lopen soms de tranen over het gezicht, geboren uit innerlijke bewogenheid en dankbaarheid, die zich een uitweg zoekt.

Ook 's avonds wanneer ik in m'n bed lig en rust in jou, mijn God, lopen me soms de tranen van dankbaarheid over het gezicht en dat is dan mijn gebed...

Ben van Dam