Veertig dagen matigen ..... en ..... veertig dagen bezinnen!

Wat gaat de tijd toch snel! Zo vierden we Kerstmis, de geboorte van de Heer en nu zijn we al wéér op weg naar het feest van Pasen, de verrijzenis van de Heer.

Ondanks het feit dat het pas maart is, hebben we alweer volop mogen genieten van een paar mooie lentedagen. Als ik naar de natuur kijk, zie ik al kleine veranderingen aan de bomen en de struiken. De eerste bloemen ontluiken uit hun knoppen. Narcissen en krokussen vooral, terwijl de sneeuwklokjes ook nog volop in bloei staan. Alsof de natuur nu al wil zeggen: "Kop op' we gaan er wat van maken...."

Dat wordt ook van ons, mensen, verwacht. Deze Veertigdagentijd wordt ons gegund om ons innerlijk wat op te frissen. We worden uitgenodigd om bij onszelf te rade te gaan, wat wij kunnen betekenen voor onszelf, voor alle lieve mensen om ons heen en natuurlijk ook voor alle werk dat vrijwilligsters en vrijwilligers in onze kerken doen. Allemaal uit liefde voor God én de medemensen. We zijn al een kleine twee weken bezig met deze Veertigdagentijd? Veertig dagen, niet helemaal waar, het zijn er eigenlijk 46 dagen, maar de zondagen vallen er tussenuit en worden als feestdagen gezien. Zij tellen dus niet mee!

Veertig dagen op weg naar Pasen wijzen ons de richting van uittocht uit onmacht en tegenslag naar bevrijding en nieuw leven. Het is een moeilijke weg van taai volhouden, waarbij we in het spoor van Mozes en Jezus gaan. Zij volgen een weg die moed en strijdbaarheid vraagt, en vooral uithoudingsvermogen. Mozes gaat daarin tot het uiterste, evenals zijn tegenspeler, de farao. Ook Jezus wijkt niet; Hij gaat tot het uiterste, tot de dood op het kruis. Het is een doortocht naar het nieuwe leven op de derde dag.
Deze mooie tekst komt uit de dagmeditatie van het klooster Berne Heeswijk. U kunt zich hiervoor gratis aanmelden (via www.berneheeswijk.com/nieuwsbrief.php?a=subscribe), dan ontvangt u tijdens de Veertigdagentijd dagelijks een dagmeditatie.
Deze veertig dagen worden u en ik uitgenodigd om ook eens naar ons consumptiegedrag te kijken. En dan bedoel ik het heel breed. Bijvoorbeeld niet alle dagen vlees, zoals u waarschijnlijk gewend bent, een paar dagen geen alcohol of sigaretten. U kunt er ook voor kiezen minder op de 'social media' te zitten . Laat die eens een middag of avond uit en neem tijd voor uw gezinsleden, lees een bezinnend boek of stukjes uit de Bijbel. En neem tijd om na te denken over de teksten die u gelezen hebt. Hoe u 'vast', kan heel sterk variëren, maar het doel is hetzelfde 'gericht zijn op God en de medemens'. Vooral de teksten uit de Bijbel van de zondagen nodigen ons extra uit, hierover na te denken. Hoe deed Jezus het en hoe Mozes?

Ook kunt u zich in deze tijd 'extra inspannen' om mensen te bezoeken. Mensen waarvan u weet dat zij toch alleen zijn, misschien niet eenzaam, maar wel alleen. Of familiebanden aanhalen waar u door de drukte en de volle agenda geen tijd voor nam. Vasten is leuk en goed maar gericht zijn op God én de medemens kan nog belangrijker/nuttiger zijn. Het mes snijdt dan aan twee kanten.
Bezinnen dus en even weg uit het consumentisme. We zijn eigenlijk altijd verzadigd op veel vlakken, volle agenda, vol hoofd, volle buik, altijd druk en geen tijd! Het kan ook een vorm van 'resetten' zijn een vorm van 'herstarten'. Even los van het 'alledag dagelijkse', even tijd voor jezelf.... even tijd om iets anders dan gewoonlijk te doen.
Misschien in de vorm van een 'lente' schoonmaak. Ik herinner me nog heel goed dat in de lente alle kleren uit de kasten werd gehaald om enige uren buiten in het zonnetje te luchten. Helaas zie ik dat niet meer, maar stel me wel de vraag 'wanneer zet ik mijzelf buiten in het zonnetje om te luchten', om eens een grote schoonmaak in mezelf te houden? Ik vond hierover het volgende gedicht:

Houd eens grote schoonmaak in je hart en hoofd. Er ligt zoveel stoffigs, dat je 't niet gelooft. Dozen vol agressie, onverwerkt verdriet. Echt, je bent verbijsterd als je alles ziet.
Neem een grote bezem. Veeg het maar goed aan. Nee, begrip en warmte moet je laten staan, maar die stapel zorgen heeft totaal geen zin. Op dat plekje moet er heel veel vreugde in.
Kijk eens, in dat hoekje hoopt zich twijfel op. Je geloof staat daardoor bijna op z'n kop. Ruim dus op die rommel, zodat je écht leeft en het waardevolle weer de ruimte geeft!


Ik wens ons allen een goede Vastentijd toe.
Fred Wijnen.