Goeiemorgen, zei ik. Ik kreeg geen antwoord.

Hij zat strak in het pak. De maillot met daaroverheen de korte broek, de koerstrui met reclameteksten op de onderrug, de bivakmuts onder de helm. De snelle handschoenen en de dure zonnebril ontbraken niet.
Hij belichaamde precies datgene waardoor ik heel lang geen mooi strak racefiets-uniform heb gewild. Als je zoiets aan hebt moet je natuurlijk ook wel hard fietsen en dat wil ik wel, maar zonder me opgejaagd te voelen. Voor een lid van onze ietwat vergrijsde gemeente fiets ik tamelijk vlot, maar buiten zijn er velen die stukken harder gaan dan ik. Niet zo opscheppen, denk ik dan. Hoewel ik me dit keer niet erg uitsloofde en ik ook een paar maanden niet had mogen fietsen, had ik in een mum van tijd de afstand tussen hem en mij overbrugd. Even nog bleef ik achter hem. Het staat zo uitsloverig om zo'n flitsende fietser in te halen, maar om nu met de wind in de rug dit tempo te blijven fietsen - dus ik er voorbij. Goeiemorgen, zei ik. Ik kreeg geen antwoord.

En dat klopte niet. Ik ben namelijk om. Ik draag intussen ook het racefiets-uniform. Want het zit wel erg lekker en het is wel erg handig. Maar het grootste verschil zit niet in het gemak van de sportkleding. Het grootste verschil is dat je alleen maar voor vol wordt aangezien als je dat uniform aan hebt. Ik wist dat vooraf niet! Ik had natuurlijk wel gemerkt dat ik nooit gegroet werd door een medefietser, en ook niet door hardlopers. Ik kon zelf honderd keer goeiemorgen roepen, of hallo of hoi - er kwam geen reactie. De enigen die mij (terug)groetten waren de -meestal iets oudere- mannen die hun hond aan het uitlaten waren. Tenminste, zodra ik buiten de grenzen van Hoogvliet was geraakt, want binnen Hoogvliet is het verboden om een onbekende te groeten.
Zo was het een paar jaar gegaan. Ik fietste langs in mijn ouwe kloffie, duidelijk geen sportkleren. Ik oogstte slechts onverschillige ruggen van mijn medesporters.
Dat werd anders toen ik fietskleren had gekocht, een korte broek en een koersvest met korte mouwen. De eerste de beste keer dat ik het aanhad stond de wereld op z'n kop. Ineens groetten ze me allemaal: de hardrijders op de fiets, de hardlopers met hun superverende schoenen en de hardskaters met hun schaatsbrillen op. Ineens hoorde ik er bij. Dat de outfit voor weinig geld bij de Aldi gekocht was deed er niet toe. 'Hij heeft het uniform aan! Hij zit strak in het pak! Hij hoort er bij!' Sindsdien gaan alle handjes omhoog, lopers en loopsters groeten terug - of groeten mij eerst. Zelfs binnen Hoogvliet.

Ik moet hierbij denken aan mensen die zich er bij mij over beklaagd hebben dat het toch wel eens moeilijk is om er echt bij te horen.
Ik denk aan die mevrouw met haar afnemende gezondheid, die daardoor beperkte mogelijkheden heeft als het gaat om het opzoeken van mensen. Bijna niemand neemt de moeite om naar haar om te zien. Ja, zeggen we dan, je moet jezelf ook wel geven. Ze houdt nog altijd vol.
Ik zie die man voor me die, uitgenodigd en als eenling gekomen bij het kerstfeest, aan een tafeltje ging zitten en nauwelijks een woord heeft gekregen van zijn tafelgenoten. Denk je nou heus dat die nog eens terugkomt? De damesbezoekkring en de HVD kunnen mensen bij elkaar zetten. Maar als er aan de tafeltjes onderscheid gemaakt wordt is het wel moeilijk! Er gaat heus veel goed, maar soms is het wel erg beperkt tot het eigen kringetje.
Al fietsend gaf ik er niet zo om dat ik niet meetelde. Ik fiets voor mezelf. Maar het is toch wel leuk om er bij te horen. Zou dat voor -bijvoorbeeld- deze twee gemeenteleden dan niet zo zijn?

Op de fiets is er voor mij nog iets veranderd. De mannen met hun honden groeten mij niet meer. Die zien nu in mij een gevaar voor hun veiligheid. Ik fiets nog precies even hard als eerst, maar zo één in het uniform, daar moeten ze niks van hebben. Zij kijken mij nu vuil aan als ik voorzichtig gebeld heb. Zo zie je maar hoe belangrijk het imago is.
Nu zijn het evenwel de jongere vrouwen met hun honden die mij groeten. Grappig hè? Maar hoe ik dat nou met kerkenwerk in verband moet brengen - geen idee.

ds Robert Wilschut

 

Terug

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Copyright voor de hele site: internetwerkgroep Protestantse Gemeente Hoogvliet. Bij foto's staat -indien bekend- wie de maker of copyrighthouder is. Voor de inhoud van sites waarnaar verwezen wordt (door links of anderszins) kunnen wij uiteraard geen verantwoordelijkheid nemen. Mocht U op deze site materiaal aantreffen waarvan U het copyright heeft, wilt U zich dan in verbinding stellen met de webbeheerder