Fietstocht georganiseerd op hemelvaartsdag 2019 vanuit Hoogvliet

Zie
foto's Hugo

foto's Marianne

foto's Marijke

foto's Harry

foto's Leny en René

Hier staan de routebeschrijving van deze fietstocht,
de antwoorden en de uitslag van de puzzeltocht


Fietstocht 30 mei 2019

VEERTIG JAAR FIETSEN
De jubileumdag begon sober. Miezerigheid die ons echter als vermetele 'diehards', niet kon weerhouden. 5 groepen, 5 kanshebbers op eeuwige roem. Tijdens de koffie en thee hing er voelbaar een zekere spanning. Rusteloos dwalende ogen die komende tegenstanders argwanend inschatten en aftastten op herkenbare zwakheden. Zit die ouwe vos nog goed in de kuiten? Rijdt de dominee op eigen kracht of krijgt hij adelaarsvleugelen door een stil en devoot verbond? Welke slinkse methodes heeft de T. Smit-clan dit jaar weer in petto om hun onverkwikkelijke zucht naar slagroomtaart te bevredigen. Ja, ja die T.S. die met geveinsde interesse terloops een vriendelijk vraagje er tussendoor gooide: "Hoe oud ben jij nou Harry?" Natuurlijk weet deze 'Sneaky Teunis' dan onmiddellijk dat ik met mijn 73 jaren en evenzoveel knarsende gewrichtspijntjes van het lijstje 'mogelijke concurrenten' geschrapt kan worden. Op de volgende vraag 'met wie ik reed' en het antwoord 'met 7 dames', slikte de deugniet nog net zijn opmerking van vorige jaar: "Harry's harem", in. Terecht beseffend dat 2 x dezelfde grap als afgezaagd bestempeld zou worden. "De oude bok met de 7 geitjes" of de "Wol(f)s met de 7 geitjes", was een mogelijk vervangende grol geweest, maar ook de nog steeds actieve onderwijzer wordt een daagje ouder en is met 7 kruisjes lang niet meer zo scherp! Zo, nu even weer serieus, voor ik het niet meer word genomen!
Een geduchte oudere jongere wenste bij de bejaardenploeg ingedeeld te worden! Deze fervente en de dit jaar zo teleurgestelde Feyenoord-aanhanger was recentelijk getroffen door een stevige buikloop, waardoor zijn conditie, zoals hij jammerde, rond de nul zweefde. Zijn wens was nou niet bepaald vleiend voor de zogenaamde 'bejaarden'. Deze ouderen, die met de vingers in de neus en 1 voet op de trapper zo wie zo deze flapuit, zelfs in zijn topdagen, in het vlakke winderige polderlandschap het nakijken zouden hebben gegeven, waren genereus en heetten hem desondanks welkom. Deze groep eindigde weliswaar in de laatste regionen, maar kwade tongen beweerden dat de 'jongste' nogal remmend had gewerkt. In elk geval werd het hoog tijd de groepskaartjes te bevestigen en als zodanig te vertrekken. Uiteraard met 1 lichaam en 1 geest en 1 fiets was het voor uw reporter deze dag alleen mogelijk de eigen groep in deze jubileum-editie te volgen. Het is bijzonder twee groepsleiders te hebben, maar nog amusanter twee vrouwelijke kaartlezeressen te observeren. Mannelijke leiders rijden namelijk altijd verkeerd, maar met 2 vrouwen kun je tenminste nog 'alle kanten' op. ("Nee, nee, u hoort mij niet zeggen: "behalve de goede". Dat is flauw!). De eerste venijnige hobbel bleek de kinderboerderij. Met een belangrijke, dus onmisbare vraag daarbij. Daar begon de zo geprezen vrouwelijke wijsheid al: "Je moet zo'n speelplek van twee kanten bekijken" en dat deden we dus ook... Eerst de Marthalaan-zijde om bij de 2e poging aan de Laning-zijde bevestiging te vinden van het reeds gevonden antwoord aan de Marthalaankant.
We poogden nog de daar staande groep te verleiden ook de Marthalaanzijde niet te vergeten, maar men liet zich helaas niet om de mini 'dieren'tuin leiden. Nabij de Max Havelaarweg ontdekten via een vraag dat de ANWB totaal de weg kwijt is. Foute kilometer- en richting aanduidingen brachten ons volledig van het padje. We vervolgden onze weg en meenden ter hoogte van de 'Chill Hill' richting Spijkenisserbrug te rijden, maar allengs werd duidelijk dat de zo alom bewonderde Botlekbrug, ons aan gene zijde van de Oude Maas moest brengen. Via enkele haarspeldbochten, lukte dat, en belandden we bij de Hartelbrug om via de Markenburgweg bezijden het Scheepvaart en Voedingskanaal richting Geervliet te tuffen. Toch een extraatje... Fiets daar al ettelijke jaren rond en nooit van die namen gehoord! Wijsheid komt met de jaren. Uiteraard tijdens dit schrijven een intensief onderzoek gestart om tot de ontdekking te komen dat de heer Simon van Markenburg het volgende verwezenlijkte betreffende de vorming van de Ring van Putten, die in het jaar 1305 haar beslag kreeg met de aanleg van de Garsdijk tussen Biert en Vriesland. Deze kundige operatie onder leiding van heer Simon van Markenburg betekende onder meer dat belangrijke kreken als 't Oostenrijk en de Welvliet afgedamd moesten worden, teneinde de vorming van de Polder Simonshaven mogelijk te maken. Het gelijknamige dorp werd kort daarna gesticht. Met de voltooiing van de 'Vorsche' (dair Putte ende Geervliet in staet), zoals de Ring van Putten ook wel werd aangeduid, kwam er voorlopig een eind aan de ontginningen op Putten. Zo, het is maar dat u het weet... en het onmiddellijk weer vergeet, want we moesten Geervliet letterlijk links laten liggen. Dankzij onze voortreffelijke bladlezeressen bereikten we via de Noorddijk en de Toldijk het hart van het altijd pittoreske Heenvliet. Daar moesten we 16 bomen tellen, alvorens we de Markt via de Brander mochten verlaten. Onmiddellijk links na enige meters over de korte Welleweg troffen we een niet alledaags gezelschap aan: Een bijzonder luidruchtig groepje dat vruchteloos een Diabolo trachtte op te vangen. Deze groep, die minimaal 4 Misbeekies telde, schaamde zich niet eens voor hun zwakke vertoning. Terwijl ze vrolijk door stuntelden en later trouwens onze groep ook, biologeerde slechts 'de achtergrond van de diabolo in het bijzonder' uw ondergetekende mateloos, want de oudste diabolo's dateren n.b. uit het vierde of derde millennium voor Christus! De diabolo werd oorspronkelijk van bamboe gemaakt; dit materiaal gaf de diabolo een fluitend geluid bij het ronddraaien. Vergeet de armzalige optredens, maar bewaar deze kennis wel zorgvuldig. Ze is met liefde samengesteld. De plek waarop dit spel geschiedde bleek niet toevallig gekozen. We stonden bij de ingang van de tijdelijke Beeldentuin op het prachtige park waar de ruïne van kasteel Ravesteyn ligt. Eigenaar bleek sinds kort Lodewijk Lamaison van den Berg (woonachtig in Hong Kong!). Angelus Merula, ja van die school in Spijkenisse, bivakkeerde er ooit een tijdje in de kelder van deze Donjon. Wij mochten in de grote eettent een kopje koffie of thee nuttigen met lekkere koek. Daarna kregen de groepen ruimschoots de tijd door de beeldentuinen te struinen en op eigen risico de ruïne te bestijgen. Ooit brandden in 1572 de watergeuzen de donjon plat en die bleef zoals die nu nog is. Het was een boeiende wandeling en na deze lange plasstop reden we naar de 'put van Heenvliet', aan het oog onttrokken door een dijk, richting Zwartewaal. Eerst moesten we nog benoemen welke vereniging we onderweg passeerden. Na Zwartewaal reden we over de Maasdijk, langs B&B de bonte kip, voorzien van een groene theetuin. We sloegen bij 'de Onderneming' rechtsaf onder de brug door die Dammeweg heet om den Briel in te nemen ergens onder de wiekslag van molen 't Vliegend hert. We denderden over de ophaalbrug van de Molenstraat naar de volgende ophaalbrug de Julianabrug. Via de Rochis Meeuwiszoonweg (Deze stadstimmerman hakte ooit de sluis open en zette daarmee de boel rondom Den Briel onder water, zodat de Spanjolen deze niet onmiddellijk konden heroveren) vervolgden we uiteindelijk het Brielse Maaspad weer en daarna de Heindijk. Die voerde ons naar paviljoen de Kogeloven met zicht op de Stenen Baak. Daar ontmoetten en aanschouwden we vol deernis onze uitgebluste tegenstanders die er uitzagen alsof ze net de Pyrenee├źn over waren getrokken. Wij daarentegen dartelden vrolijk richting het zonnige terras alwaar het verloren vocht weer olijk werd aangelengd. Het is ook daar dat we definitief en goedhartig als team afspraken de zegen aan de anderen te gunnen en de retourfase intensief te genieten van het inmiddels bloedhete weder en de rijkelijk groen geschakeerde omgeving. Geheel doordrongen van deze nobele gedachte werd het tijd den Briel voor de 2e maal te nemen. Via de Bollaarsdijk reden we over de Westdam de Lange poort onderdoor en werden we naar de Witte de Withstraat geleid. Witte de With, wie kent hem niet. "gehaat en gevreesd door zijn minderen, gemeden door zijn gelijken en in voortdurend conflict met zijn meerderen". Zeeheld of zeerover? Streekgenoot van Maarten Tromp, maar vriend? Nee! In de Laurenskerk is een mooi praalgraf van hem. Deze W. de W. straat bleek een oase van rust in vergelijking met de Rotterdamse. We belandden bij de Brielsche Noord poort, waar de watergeuzen op een gezette tijd naar binnen kwamen. Goed dat er iemand destijds op zijn horloge heeft gekeken. Een horloge? Hadden ze dat toen al... Jawel tussen 1505 en 1550 waren er al verschillende horloges ontwikkeld! Ergo, toen de watergeuzen de poort rammeiden, wist Alva al hoe laat het was! Door de Dijkstraat, Maarland ZZ en de Kerkstraat reden we tegen een markant gebouw aan. Het Asylplein gaf al de hint dat het om een opvang ging. Het hoofdgebouw en de zijvleugel boden onderdak aan gebrekkige zeelieden. Het project verrees in de jaren 1872-1874. Het standbeeld ervoor, een zeenimf, wees in de richting van de Maas. We snoven de historie op om vervolgens via de Raas de Catharijnekerk te benaderen. In 1575 trouwde trouwens Willem van Oranje er met zijn 3e vrouw, Charlotte van Bourbon. Dwars door dit historierijke stadje voerden onze 7 E-bikes en 1 stevige gewoon goede fiets ons richting Vierpolders. Via het Industriegebied werden we over de brug van de Dammeweg geleid. Opeens sloeg daar de spanning van alle inspanningen toe. We reden er 33 keer heen en weer langs knooppunt 29 en de paniek sloeg toe. Uiteindelijk voelde de verantwoording te zwaar om de nacht als haan door te brengen met 7 kakelende kippen en werd de hulplijn ingeroepen. Via de GSM ontstond er een levendige discussie met name over knooppunt 29 en ... guess what. Alex sprak: "Er zijn 2 knooppunten 29". Ja, mijn grootje in heel Nederland zijn er misschien wel 100 knooppunten 29, maar welk licht benoemt er 2 aparte plekjes op een steenworp afstand van elkaar? Maar, ik geef het toe... het bleek bij thuiskomst waar te zijn, het bewijs: De groene en de blauwe route delen praktisch binnen 100 meter een knooppunt 29 en 30. Schande, dit had kunnen ontaarden in een slagveld, ware het niet dat, zoals even later bleek, we eigenlijk op een 100 meter afstand van de post hadden gebeld, ergo, gewoon al goed zaten. Het laatste blad van de rit kon nu uitgedeeld worden net als de marsjes, snickertjes, milky ways, limo en EPO. We konden, zoals spoedig bleek, niet meer links en niet meer rechts, tenzij we een waterfiets hadden gehad. Tussen de schapen voerde de Visserijweg de met nieuwe energie geladen groepen richting Spike City. En passant werd nog even genoteerd hoe lang men over de Hartelkering had gedaan en met het schaamrood op de kaken, moet ik erkennen dat ik de laatste puzzelvraag miste omdat ik de stal rook. Tja en dan blijkt weer dat vrouwen toch wel het slimme deel van onze aardbol zijn. (Even na alle dubieuze opmerkingen mijn toekomst veilig stellen...).
Om kwart voor zes in de namiddag sjokten we door het ijzeren hek van de Aanbouw, voor intimi de Dorpskerk, waar we neerploften achter de reeds opgestelde rijen tafels. Na de natuurlijke lozing gevolgd door de aanlenging werd al snel de winnende ploeg bekend gemaakt. Voor mij dus geen verrassing. Zoals ik al vermoedde kraaide de voornoemde ploeg van meester Smit de victorie. Gezien mijn gewicht en zijn gewicht, kon hij het hebben. De slagroomtaart dan. Wat dan weer wel minder was... de gedemonstreerde gretigheid bleef niet beperkt tot de gouden medaille, ook het zorvuldig door sponsoring bijeen gebrachte prijzenarsenaal werd ook nog eens door het echtpaar S. (vanwege de privacy en mogelijke inbraak) opgeeist en ontlokte een onsportieve verliezer (Moi!) de opmerking:"Hebberds". Dat laatste bleek trouwens het enige goede antwoord dat ik deze dag gegeven had. Alle deelnemers en oud-organisatoren kregen een present m.b.t. het 40-jarige jubileum, bijzonder aardig, maar waarom we er als man en vrouw 2 kregen, ontgaat me. We hebben n.l. 3 kamers. De aardbei op de taart kwam en hoe. De maaltijd kwam van de Chinees uit Pernis, dat moet Rose Garden zijn geweest. Ik moest mijn meestal waardige echtgenote tegenhouden niet voor de 5e maal het buffet langs te gaan en dat zegt wat over de kwaliteit! De heerlijke Split als toetje was een aangename verkoeling voor mijn tong, die al zo veel vuur had gespuwd richting groep 3.

Tenslotte de apotheose: Het was wederom een fantastische dag. Grote dank en respect voor Alex, Hugo, Herma, Lenie, René, Christianne, Tamino en Janita, Marijke, Martin en Marianne. Hopelijk vergeet ik niemand, anders 'mea culpa, mea maxima culpa!'.
Het was weer keurig geregeld. Er komt veel voor kijken om alles te regelen en als dat allemaal klopt draagt dat mee aan het succes van de dag. Zelfs het weer groeide naar een climax. Met veertig jaren achter ons denk je aan de leuke dingen van zo'n dag, maar zeker ook aan al die mensen die ooit deelnamen en het nu niet meer kunnen opbrengen vanwege de inspanning. Sommige van hen kwamen toch voor de sfeer nog mee-eten. We zagen tevens via het scherm een collectie van foto's waarop mensen uit een ver verleden, mensen die er niet meer zijn en waar we zoveel kostbare herinneringen aan hebben, voorbij komen. Het hoort er allemaal bij, zij horen erbij, kostbare herinneringen, want allemaal samen maakten ze de Hemelvaartsdagen tot een hoogtepunt in saamhorigheid. Daarbij behoren absoluut ook allen die niet per se tot de gemeente behoorden, maar als vrienden of gasten er bij wilden zijn.
Ja, ja, het was de rugklachten en de pijn in de 'zitzone' alleszins waard en tot mijn schande moet ik erkennen dat ik 3 dagen erna om kwart voor tien pas wakker schrok. Sorry Robert. Daar zat dan wel een zaterdagse tuindag tussen. Je wordt oud pappie!
H.W.


tekst: Harry Wols
foto's: Hugo Verwoerd
Marianne van der Maar
Marijke Dirven
Harry Wols
René & Leny

 
















Copyright voor de hele site: internetwerkgroep Protestantse Gemeente Hoogvliet. Bij foto's staat -indien bekend- wie de maker of copyrighthouder is. Voor de inhoud van sites waarnaar verwezen wordt (door links of anderszins) kunnen wij uiteraard geen verantwoordelijkheid nemen. Mocht U op deze site materiaal aantreffen waarvan U het copyright heeft, wilt U zich dan in verbinding stellen met de webbeheerder