Fietstocht georganiseerd op hemelvaartsdag, 14 mei 2015 in Hoogvliet, vanuit het perspectief van Groep 3

fotoverslag

Vroeg in de morgen scheen de zon nog bleekjes over Rotterdams super satellietdorp Hoogvliet sur Meuse Vieille. (‘Hoogvliet aan de oude Maas’ voor niet Francofielen) Langzaam verspreidde de stralenbundel zich meer en meer over het ontwakende actieve deel van de inwoners. Uit verschillende hoeken en gaten spoedden zich weldra liefhebbers van het stalen ros richting de Aanbouw aan de Achterweg nummer 12 om tot de ontdekking te komen dat de wind schraler was dan het zonovergoten gezichtsbeeld deed vermoeden. De gapende mond van het ijzeren scheidingshek lokte de dapperen naar binnen en de geur van koffie en de kleur van cake namen bij hen alle eventueel nog aanwezige aarzeling weg. Rond een uur of negen deed het aantal aanwezigen nog niet vermoeden dat rond de klok van tien toch zo’n kleine 40 pedaalridders en jonkvrouwen het gingen riskeren de evenzeer edele ‘onder’delen bloot te stellen aan de vrees van elke fietsfanaat, zadelpijn, dat zich het beste laat vergelijken met het zitten op een te smalle kerkbank bij een te lange preek. Enige trouwe deelnemers waren vooraf afgehaakt, maar waren ’s avonds alsnog van de partij teneinde met hun aanwezigheid het vertrouwde beeld van voorgaande jaren te continueren. Een enkele fietstochtveteraan moest noodgedwongen ook afhaken wegens lichamelijke ongemakken, maar kwam tijdens het parcours alsnog in beeld, enthousiast zwaaiend naar oude ploeggenoten vanachter het venster van de eigen huiskamer. Vooraf werden er 5 teams geformeerd van verschillende groottes. Het team van Harem H. werd vertegenwoordigd, zoals onmiddellijk begrepen zal worden, door 1 echte heer en 5 dames. Andere teams werden ‘steels’ versterkt en bevoordeeld met soepele jongeren, weer anderen hadden ex-fietstochtorganisatoren in hun team geadopteerd, dewelken ook nog familierelaties bleken te onderhouden met de actuele tourleiding. (We suggereren niets, maar u begrijpt dat groep 3 in de vroege morgen al kon voorspellen dat zij met hun aangeboren hoge denkspelintelligentie, nooit en te nimmer zouden kunnen opboksen tegen het geweld van de ingehuurde jeugd die met overmacht de spellen gelardeerd met uitputtende duurlopen uiteraard zouden gaan overheersen. (Knipoog!))
U begrijpt natuurlijk dat dit jaloezie en ‘kinnesinne’ is, maar elke psycholoog zegt toch altijd dat je de frustraties van je af moet schrijven. Bij deze dan.. Het is hoog tijd het accent op de tocht zelve te leggen. We denderden na enige honderden meters dwars door de koffermarkt via de Tijmweg naar de Spijkenisserbrug. Daar gingen we onderdoor richting Hoogvliet Zuid om langs de borders van de Maas, na de Don Boscoschool en de kern van oud Rhoon de Essendijk op te zwaaien. We genoten bijna het gehele parcours van de melange van fluitenkruid en koolzaad en menige kikker kwaakte ons opgewonden toe. Bij de hoeve Johanna bogen we linksaf de Oudeweg op om na enige tientallen meters bij de Lageweg weer rechtsaf te slaan richting Portland. Via de Poelweg namen we het Koedoodpad en via de brug over de Koedood, die ooit het eiland IJsselmonde in tweeën splitste, belandden we bij de Portlandsebaan die we linksaf opsloegen om bij de Rhoonse baan uit te komen. Het werd hoog tijd Rhoon te ontvluchten om het landelijke deel van Charlois te berijden. De nog jonge ‘netkous’ fietsovergang over de A15 vereenvoudigde deze grensoverschrijding soepeltjes en nabij de Krabbendijkestraat en de Driemansstee arriveerden we op de Charloisse Lagedijk. Enige fietsgenoten kregen hongerklop en de wens dit te bestrijden werd de vader van de gedachte. Via een stukje park reden we een groot complex op waar een der fietscommissieleden haar werk normaliter verricht. In een der gebouwen was een mini-spel parcours aangelegd met tevens gelegenheid voor een koffie/thee break en de lunch. Verkrampte ‘onderdanen’ moesten knakkend en knikkend al dribbelend een bal zigzaggend om wel erg losstaande pilonnetjes heen voeren. En dan ook nog zoveel mogelijk keren in een bepaalde tijd! Gelukkig lag er een onmiddellijke revanchemogelijkheid in de 2 volgende spellen waar het niet aankwam op ‘lichamelijk geweld’, maar op de souplesse van de geest. Helaas werd daarvan nooit het ontluisterende resultaat - de uitslag der jongere tegenpartijen - gepubliceerd. Waarvan akte! U begrijpt we maken ons niet populair bij de andere groepen, maar zonder prikkeling is er geen uitdaging… Dus volgend jaar… Na gestilde trek en dorst mochten we beurtelings weer vertrekken. Via het Kalverpad kwamen we op de Zuiderparkweg terecht en werd uiteindelijk de Oldegaarde bereikt. Op het deel van Zuidwijk troffen we een vraag aan over kano’s, waterfietsen en steppen. Geheel gefocust op het belang van deze vraag misten we bijna de post met spellen. Gelukkig hoorden we een wanhopig geroep en konden we ons voegen bij de groepen snelle Jelles, die ons eerder waren gepasseerd. Het eerste spel kwam weer op rappe benen aan en tja.. Uit de kanovijver moest water getapt worden in een blikje dat bevestigd was aan een stok. De inhoud moest worden geleegd in enige emmers, op enorme afstand opgesteld. Later bleek dat onze blikjes lekten…. Sabotage? Een volgend spel was een kolfje naar de hand voor 2 jonge deernen uit ons team, Riet en Margreet die 335 maal in een kwartier elkaar de bal toewierpen. En ja, wie kaatst moet de bal verwachten… Hoe dikwijls R. ook M. de bal toewierp, ze bleef ‘m maar teruggooien en vice versa! Gelukkig was de ‘scheids’ zo van zijn à propos van het heen en weer kijken dat hij het maar goedgekeurd heeft.
De ‘kolfjes’ naar de hand, waarmede gegooid werd, werden weer in geleverd en de laatste etappe werd aangevangen. Via het wonderschone Zuiderpark passeerden we de molen ‘De Zandweg’ en stieten we op een houten stammenee waar ijs te koop was en nog belangrijker een toilet aanwezig was. Al likkend genoten we van een ‘unmeunig’ mooi authentiek Charlois tafereel. Via de Kromme Zandweg langs het Waaltje bereikten we de Wielewaal en schoten daar de Aarnoudstraat in om dit pittoreske bungalowdorp via de Rollostraat, Welmoedstraat weer te verlaten. We zakten naar de Groene Kruisweg af via het Korperpad en reden zo richting Rhoon. Daar raakten we door de felle zon enigszins onze scherpzinnigheid kwijt en misten we de hoogte en breedte van de Metro. Via een bevriende relatie kwam de oplossing daarvan weliswaar alsnog op papier, maar dit leidde later niet tot de euforie rond de zo begeerde 1e plek. De Achterweg, Molendijk en Graaf Bentincklaan en Kerklaan brachten ons op de Dorpsdijk in Rhoon die overgaand in de Rhoonsedijk ons naar de Slotsedijk voerde. Bij de Poortugaalse weg gingen we de dijk af en reden we het Slot Valckensteinbos in. We kwamen verder geen beren meer op de weg tegen. De Varleweg overgaand in het bospad leidde ons uiteindelijk naar het bovendijkse fietspad evenwijdig aan de Valckesteinweg uitmondend op de Hoogvlietse Kerkweg en Kerksingel. Tranen welden in onze ogen op toen we na de Poortugaalse wildernis weer de beschaving van Hoogvliet zagen opdoemen. Toen we de vertrouwde koepel van de Aanbouw in zicht kregen, wisten we dat klus bijna geklaard was… dachten we… Mis, we moesten nog even de hersenen laten kraken bij enige hersenbrekers. Aangezien er niet bij ‘hardgelopen’ behoefde te worden, was dit natuurlijk kinderspel! Voordat we aan de nasi met saté konden beginnen, was er de traditionele loterij. Na de periode van 361 fiets schilderij prijzen (!), werd door de heer van de harem een prachtig beeld van een hond gewonnen. Het voelde als de 1e plek, maar die was echt voor de groep van Ruud onze fanatieke Ajax aanhanger. De traditionele taart was deze maal vervangen door een gigantische doos Merci. Het moet worden gezegd dat een der winnaars, Henk, met gulle hand deze chocolade delicatesse ronddeelde. Over de maaltijd niets dan lof, onze opperspreekstalmeester Christiane bleek tevens een eminente nasibereidster. Het smaakte voortreffelijk evenals de 15 lagen dikke spekkoek als toetje. Samengevat weer een geweldige editie van de fietstocht, nummer 36 dacht ik!
Dank aan Christiane, Herma, Alex, Hugo, Lenie, René, Martin en in het bijzonder aan de 2 jongste medewerkers, die voortreffelijk in de voetsporen van hun moeder traden. Ik hoop niet dat ik iemand vergeet… oh, ja, Teun … jij ook nog bedankt…!!
HW

foto's: Harry Wols en Hugo Verwoerd
tekst: Harry Wols

 
















Copyright voor de hele site: internetwerkgroep Protestantse Gemeente Hoogvliet. Bij foto's staat -indien bekend- wie de maker of copyrighthouder is. Voor de inhoud van sites waarnaar verwezen wordt (door links of anderszins) kunnen wij uiteraard geen verantwoordelijkheid nemen. Mocht U op deze site materiaal aantreffen waarvan U het copyright heeft, wilt U zich dan in verbinding stellen met de webbeheerder