De 34e fietstocht

fotoverslag

Na eerst de eerste consumptie te hebben genoten en de dringende oproep aangehoord ons tijdig op te geven voor de 35ste fietstocht in 2014 konden wij ons gaan opmaken voor de eerste etappe die ons via de Kijvelanden, de Poortugaalse jachthaven naar die van Rhoon bracht. Vooraf had de organiserende commissie ons al gedreigd dat bij te late aankomst bij het Rhoonse Veer de rest van de dag voor eventuele ‘slakken’ in het water zou vallen. Na inscheping bleek dat de schrik er dan ook onmiddellijk in zat, want niemand ontbrak. Met de wind in de wapperende haren voeren we in één schuine ruk naar Klein Profijt aan de Hoekse Waardse kant. Daar werden we bijeen gedreven in het voormalige Zalmhuis, later boerderij en thans natuurmuseum. De meeste consumptiebonnen werden omgezet in heerlijke warme chocolademelk.
Een iets bredere versie van Harry de Winter of zo u wilt Dion Graus (niet te verwarren met Martin, want die is van de honden en deze van de zalm) bracht op humoristische wijze ten gehore wat de zalmvisserij ooit betekende en wat het zalmhuis heden ten dage voor rol speelt. Enigszins aan de vroege kant werd gelijk de lunch genuttigd en zo vingen we inwendig gevuld etappe nummer twee aan, over de schapendijk, waar we volgens de leiding moesten oppassen voor werkende machines.
Dubieus want GROEP 1, waarin eigenlijk de meeste wijsheid huisde, zag alleen maar een stoot ‘ongeschoren’ schapen, waarop we voorbereid waren door waarschuwingsborden ‘Veerooster’. Het was voortdurend oppassen en behendig manoeuvreren resp. voor en over die ijzeren spleten, maar kennelijk was dat bij de voorbereiding even ontslipt aan de aandacht van de routeplanners en bedenkers van enige puzzelvragen die we als equipes onderweg moesten beantwoorden, want dit gevoelsmatig zo juiste antwoord werd gewetenloos met rood doorkruist.
Langs het oorlogsmonument van Jack Dawson Green ontdekten we de oude stee ‘De Wijde Blick’ en na nog eventjes doorkarren zagen we de in 2012 gesloopte suikerfabriek van Puttershoek, die toch deels behouden blijft als monument, opdoemen. We passeerden het geboortehuis van onze Olympische kampioen ‘Heya Keessie Verkerk’. Aangezien we recentelijk al genoeg het ‘Wilhelmus’ vertolkt hadden, lieten we het ex-huis van onze nationale trots deze maal onbezongen en reden we langs de Boezemvliet naar Maasdam. Onze groep herbergde de alom bekende ‘Jimmy’, ofwel ‘de eenzame fietser’ van troubadour Boudewijn de Groot. Als vooruitgeschoven post, gesteund door lichte tred van de tweewieler van nota bene zijn lieftallige en opofferingsgezinde echtgenote, had hij de vraag ‘Wie schreef het gedicht Herfst’ al beantwoord, gedeclameerd en ingevuld op het antwoordformulier, terwijl het merendeel van het gezelschap met de tong op de pedalen en kreunend en puffend deze voornoemde kunstuiting 10 minuten later pas bereikte.
Via de noordelijke oever van de Binnenmaas belandden we bij de kinderboerderij van Mijnsheerenland. Daar werden we verrast door een vermetel spel! We werden geacht een aantal voorwerpen rennend over te brengen van A naar B. “Kunt u het voorstellen?” Hoe gemakkelijk is het de smaak van roem te proeven wanneer een groep jachtige jeugd het opneemt tegen een groep jichtige senioren? “Kunt u ergens de mogelijkheid ontdekken dat groep 1 met een gemiddelde leeftijd van 65+ het zoet de overwinning kan smaken tegen tegenstanders die nauwelijks de korte broek ontgroeid zijn?” Halverwege deze barre tocht stond al vast, ondanks een flitsend optreden van ondergetekende, dat fysiek geweld het zou gaan winnen van geestelijk vernuft. Had men mij bijvoorbeeld de quizvraag ‘Wat is de hoofdstad van Burkina Faso gesteld, dan had ik vlekkeloos en zonder hapering geantwoord: Ouagadougou. Maar ach, de jeugd heeft de toekomst, dus hand over het hart, neus in de lucht en voortvarend etappe 3 van de rit aanvangen. Tenminste, dat bleek gemakkelijker gezegd dan gedaan met windkracht 8 pal op die in de lucht gestoken neus. Het peloton viel dan ook duidelijk uiteen.
In Mijnsheerenland dat louter uit een laan met Wassenaarse woningen leek te bestaan, moest de vraag beantwoord worden hoeveel uilen er op de oprijlaan van één van deze Hollywoodtempels in hout uitgehouwen waren. Een onaardige fietsgenoot meende er 7 van de 8 groepsleden bij te moeten tellen om er een elftal van te maken. Hij mocht desondanks nog verder meerijden. Door de felle wind viel de groep uiteen. Kopman H. had gerust nog 3 sigaartjes op de Westdijk in de lucht kunnen laten verdampen, alvorens de staartgroep amechtig daar arriveerde.
Ondeugend reden we als groep 1 bewust een verkeerde afslag in die naar de rijksweg leidde om meesmuilend de overige groepen als de bekende ‘eierproducenten’ zonder kop zonder enig nadenken te zien volgen. Nog nagenietend over het kuddegedrag van onze concurrenten reden we vrolijk naar de juiste afslag de Buijensweg waar we bij de Kreek al snel de Torrepikkers vonden als antwoord op de vraag. Bij een volgend vraag hebben we nog enige tijd staan dubben of het nu 18 x 4 zonnepanelen op het dak waren of 4 x 18. Uiteindelijk hebben we gekozen voor 72 en dat bleek nog goed te zijn ook. Langs een wirwar van rotondes reden we uiteindelijk weer richting veerpont Klein Profijt om in Rhoon de laatste aanwijzing te ontvangen.
Helaas dansten vanwege de zon de letters voor onze vermoeide blikken en reden we afgepeigerd 10 de verkeerde en olijk genoeg de kortste route naar het lokkende goud: de zo verfrissende Warƒteiner pils. Helaas had de verraderlijke koersleiding heel sneaky een controlevraag bij de kerk van Poortugaal ingecalculeerd, die lijfelijk door een van de snoodaards ter plekke werd gesteld. U begrijpt dat we door deze valstrik de anders ‘met-de vingers-inde-neus-gewonnen-wedstrijd’ als het ware in de schoot wierpen van de uiteindelijke winnaars, groep 2. Wat minder briljant dan ons selecte gezelschap, maar o.k. toch verdiend en we begrijpen het volkomen wanneer jullie er toch wat gemengde gevoelens bij hebben.
De loterij leverde in tegenstelling tot voorgaande jaren geen Multi-winnaar op. Heb wel ontdekt dat de forse prijs, de zilveren stang met attributen niet echt muggen verjaagt, maar hij blinkt en het is niet alles goud...
Na de soep en maaltijd spoedden we ons weer huiswaarts en rest als afsluiting te melden dat dit relaas uiteraard met een knipoog is neergepend. Graag wil ik de dank verwoorden - en ik durf te spreken namens allen - voor wederom de uitstekende zorgen ons getroost door een aantal mensen die deze uitstekende traditie steeds weer leven inblaast. Het weer was uiteindelijk eigenlijk prima redelijk en de route was prachtig met al het ontluikende fluitenkruid en koolzaad.
Bij leven en welzijn tot de 35ste editie!
Harry W.

foto's: Marianne van der Maar
tekst: Harry Wols

 
















Copyright voor de hele site: internetwerkgroep Protestantse Gemeente Hoogvliet. Bij foto's staat -indien bekend- wie de maker of copyrighthouder is. Voor de inhoud van sites waarnaar verwezen wordt (door links of anderszins) kunnen wij uiteraard geen verantwoordelijkheid nemen. Mocht U op deze site materiaal aantreffen waarvan U het copyright heeft, wilt U zich dan in verbinding stellen met de webbeheerder