Inspiratie

Soms zijn we in de kerk een beetje verlegen met het Pinksterfeest.

We lijken daar niet altijd zoveel bij te voelen. Erger nog, als we het verhaal lezen in Handelingen en de geweldige gebeurtenissen in Jeruzalem tot ons laten doordringen roept dat het gevoel op dat we tekortschieten. Kennelijk doen we iets niet goed, want wij maken zulke dingen niet mee.

Nu heb ik wel vaker gemerkt dat we ons vergissen door te zeggen dat we 'er bij' zouden willen zijn. De leerlingen van Jezus staan er heel de tijd met hun neus bovenop. Toch krijgen zij vaak op hun kop ,omdat ze er nog steeds niets van snappen - ik ben wel eens blij dat ik niet naast Petrus hoef te lopen. Kennelijk helpt het niet als je er vlakbij bent. Het gaat niet om de ervaring, dat je alles zelf meemaakt. Het gaat om de herkenning van wat er gebeurt. Heb je door wat het betekent? Kun je er met je verstand bij?

Nu ga ik gevoel en verstand niet tegen elkaar uitspelen. Ze horen bij elkaar en mensen zijn heel verschillend wat dit betreft; de een weet met het hart wat de ander met het hoofd kan vatten. Daarin mogen we elkaar ook aanvullen. Daarin kunnen we elkaar laten delen in ieders eigen weg. Daarin kunnen we gemeente zijn. Nee, ik ga ze niet tegen elkaar uitspelen. Iemand vroeg mij: hoe ga jij er voor zorgen dat je ook de laatste jaren voor je pensioen nog met plezier aan het werk blijft? Waar haal je je inspiratie vandaan?
Hij bedoelde niet: vind je nog wel ergens geloof. Hij bedoelde: kun jij je werk nog zo organiseren dat je er voldoening uit haalt? De inspiratie is in zijn vraag een ander woord voor voldoening. Nu kan ik volmondig zeggen dat ik ook vandaag de voldoening uit mijn werk haal waarop ik hoop. Dat was zo in het begin en dat is altijd ruim voldoende gebleven. Maar het is wel een zaak waarvoor je als mens zelf verantwoordelijk bent. Dit geldt trouwens voor ieder beroep. En het geldt voor alle soorten vrijwilligerswerk. Haal je zoveel voldoening uit je taken, dat je net zoveel energie ervan terugkrijgt als je erin stopt?
Wanneer dat niet het geval is ontbreekt de balans en ga je steeds meer op je tenen lopen, dat zuigt je leeg. Als je voldoening uit je bezigheden haalt zul je met plezier je kracht erin stoppen en is je leven in evenwicht. Dat hou je lang vol.

De voldoening van mijn werk is uiteraard verbonden met het reilen en zeilen van de gemeente. Ik zou ongelukkig worden als de gemeente niets waar zou maken van haar taak. Daarin ga je als geestelijke een gemeente of parochie voor en daar steek je je energie in. De christelijke gemeente moet een plek zijn waar het goed toeven is. Waar mensen naar elkaar omzien en elkaar steunen. Waar er ruimte en energie is om elkaar te versterken. Daar zet je je voor in.

De christelijke gemeente neemt ook een plek in ergens in de omgeving waar ze zich bevindt en gebruikt haar energie om te helpen waar geen helper is. Daar zet je je voor in.
In zo'n gemeente kan ieder zijn of haar plek hebben. Iedereen vindt wel als vrijwilliger een taak of klus waarin energie gestoken kan worden. En voor iedereen zal er heus wel een taak zijn waar voldoening in gevonden wordt.

Zou dat geen geweldige gebeurtenis zijn - dat we, op deze manier geïnspireerd, kerk mogen zijn en blijven hier in Hoogvliet? Dan kunnen we nog eeuwen Pinksteren blijven vieren, zo lang als de kerk van Christus op aarde nodig zal zijn.

Ds. Robert Wilschut